Deze website maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.      Sluiten
 

Cacaofabriek

Cacaofabriek
In de eerste kwart van de vorige eeuw ontwaakte Enkhuizen langzaam uit de lethargie van de negentiende eeuw. De ontsluiting door de spoorlijn begon merkbaar te worden. Klein bedrijfjes groeiden uit en nieuwe vestigden zich. Naast de arbeidsintensieve zaadbedrijven kwamen er zelfs fabrieken: de papierwarenfabriek, zelfs twee broodfabrieken, de scheepswerf en een cacaofabriek.


De laatste werd in 1914 gebouwd op de dijk van de voormalige Nieuwe Haven waar al weer enige jaren daarvoor het Snouck van Loosenpark was ontstaan. Die dijk heette inmiddels Parklaan. De Enkhuizen Kok was met zijn Amsterdamse compagnon opdrachtgever. De architect en opzichter van het park U.J. van der Meulen kreeg de opdracht een fabrieksgebouw te ontwerpen.

Het is niet toevallig dat er enige gelijkenis ontstond met het stationsgebouw. Dezelfde boogfriesjes en ander ornamenten sierden de gevel. Van der Meulen had er dan ook jaren vanuit zijn werkkamer in de villa Snouck van Loosenpark 1 op uitgekeken. Kok wist voor zijn producten speciale bonbonmakers uit Duitsland aan te trekken. Jarenlang hing in de buurt de zoete en weeïge geur van chocola.
In de jaren dertig ging het mis. De depressie sloeg overal toe en toen in 1936 de Lakenmansbank op het Venedie over de kop ging, betekende dat ook het einde van de Cacaofabriek. Tijdens de mobilisatie in 1939 diende het gebouw als kazerne. In de oorlogsdagen vertrokken de soldaten hals over kop om bij de Grebbeberg te vechten.

Toen de Duitsers er waren kwamen er enige geüniformeerde grootvaders in. Oude militairen die ongeschikt waren voor het front, maar die nog een luchtobservatiedienst konden vormen. Ook de zaadhandelaar Abraham Sluis heeft het gebouw nog gebruikt als opslagplaats. In 1991 is het gebouw gesloopt en vervangen door een appartementcomplex voor senioren, de Denenburg.
Volg ons via RSS
Volg ons op Twitter
Volg ons op Facebook
Volg ons op Youtube